12. Sınıf Türk Dili ve Edebiyatı 1. Dönem 1. Yazılı Soruları: Örnek Kâğıt 1

Bir okul gazetesi, “Sosyal medya Türkçeyi zayıflatıyor mu, yoksa dile yeni imkânlar mı açıyor?” sorusu üzerine öğrencilerden yazı istiyor. Yazıların bir görüş savunması ve gerçek hayattan örnekler içermesi bekleniyor.

Makas

Nuri Usta dükkânın kepengini yarısına kadar kaldırdı. Karşıda yeni açılan hazır giyim mağazasının ışıkları sabahın bu saatinde bile yanıyordu. Tezgâhın üstünde üç gündür aynı pantolon duruyordu; paçası kısaltılacaktı, o kadar. “Kırk yıl iğneyle kuyu kazdık, şimdi bir paça kaldı elimizde.” diye geçirdi içinden.

Eskiden bu dükkâna bayram öncesi girilmezdi. Damatlıklar askılarda sıra sıra dururdu, çırakları gece yarısına kadar düğme dikerdi. Oğlu da burada büyümüştü; şimdi telefonda “Baba, kepengi indir artık, gel yanımıza.” diyordu. Nuri Usta makasını eline aldı, ağzını parmağıyla yokladı. Sonra pantolonu önüne çekti ve her zamanki gibi önce tebeşirle ince bir çizgi çekti.

Ceviz

Babam köyden ayrılacağımız sabah, ceviz ağacının dibine oturup uzun uzun toprağa baktı. Annem bohçaları kamyona yüklerken o hâlâ yerinden kıpırdamıyordu. “Şehirde ekmek var.” dedi amcam, “Burada ise kuru tarladan başka bir şey yok.” Babam cevap vermedi. Kamyon yola çıktığında arkamızda toz bulutundan başka bir şey kalmadı.

Şehre vardığımızda bir yamaçta, briketleri henüz sıvanmamış tek odalı bir eve yerleştik. Babam her sabah karanlıkta fabrikaya gider, akşam döndüğünde ellerine bakıp susardı. Bir gün cebinden kuru bir ceviz çıkarıp masanın üstüne koydu. “Bunu dikelim mi?” diye sordum. “Nereye?” dedi; gözleri pencerenin önündeki beton duvara takılmıştı.

Yazar hakkında

Bekir Yıldız (1933-1998) Urfa’da doğdu. Dört yıl Almanya’da işçi olarak yaşadı; bu yılların izlenimlerini Türkler Almanya’da adlı kitabında anlattı. Alman Ekmeği adlı kitabında Almanya’daki işçilerin hayatını, Kara Vagon gibi hikâye kitaplarında ise Güneydoğu’da ağalık düzenini, töreyi ve yoksulluğu anlattı.

Bir hikâyeden

Kamyon yola çıktığın da annem bana döndü: “Sende ağlama, şehir de okula gideceksin.” dedi. Ben de yüzümü cama dayadım. Herşey geride kalıyordu. Birkaç kilometre sonra yol ayrımında durduk.